In afwachting van Spartacus: War of the Damned
kijkt Starz terug met de cast en de producers
die van de Starz-serie Spartacus een wereldwijd fenomeen hebben gemaakt.
SPARTACUS: DE LEGENDE OPNIEUW VERTELD
In 2010 bracht Starz Spartacus: Blood and Sand uit,
een gedurfde nieuwe kijk
op het verhaal van het verraad van een man
en zijn strijd voor rechtvaardigheid.
Spartacus heeft zich vanaf het begin ontwikkeld.
Ik wilde een dramatisch verhaal brengen
met alle mogelijke vechtkunstelementen.
Een van mijn partners, Josh Donen, zei: "Hé, we doen Spartacus."
Steven DeKnight deed ook mee.
We maakten een show over een man wiens vrouw hem werd ontnomen
en die in een gladiatorenschool werd gegooid.
Vecht voor me. Verdien je vrijheid.
En de vrijheid van je vrouw.
Voor Rob Tapert en mij was dit onze eerste belangrijke televisieserie,
zonder normen en praktijken,
dus er zit vast te veel seks, te veel geweld en te veel gevloek
STEVEN S. DEKNIGHT EXECUTIVE PRODUCER/SCHRIJVER
in die eerste paar afleveringen. Dat geef ik ronduit toe.
Ze willen bloed. Dat zullen ze krijgen.
Het bloed was niet realistisch,
want we wilden niet dat het te gruwelijk werd.
We wilden wel de wreedheid van die tijd tonen.
Ik besluit wie leeft. Niet jij, een slaaf.
De show was briljant en het voelde,
met alles wat we over Rome weten,
dat het echt zo zou zijn.
Je wist nooit wat er nu weer zou gebeuren.
We lazen samen het script door
en alle acteurs in de kamer zeiden: "Oké.
"Wow. Gaat dit echt gebeuren?"
Mijn favoriete deel van Spartacus was de relatie
met John Hannahs personage, Batiatus.
Had een man ooit zo'n vrouw?
Ze houdt van haar man en wil hem zien groeien.
Ze waren echt waanzinnig verliefd op elkaar.
Maar de dingen die we deden en planden,
vormden een mooi, kwaadaardig contrast.
Ik heb me aan mijn woord gehouden. Ze zijn weer samen.
Hij was niet kapot te krijgen en kwam steeds met een nieuw plan
dat nog bedrieglijker en sluwer was. Dat was heel opwindend.
Je hebt Licinia vermoord.
Nee. Dat deed je vrouw.
Nu vrees ik dat Licinia's lichaam opduikt.
Het kwam regelmatig voor dat ik me op de set afvroeg: "Wat doe ik?"
Als ik zou proberen om het uit te leggen aan een vriend in Australië,
zouden ze me niet geloven, zo gek is het.
Er zijn er hier veel die ik dood zou willen.
Maar daar hoor jij niet bij.
-Misschien heb je geen keuze. -Er is altijd een keuze.
De dood van Varro was heel ontroerend.
Het had een enorme impact op de serie.
Het belichaamde precies waar de rebellen voor vochten,
en wat er mis was met de Romeinse maatschappij.
Ik wil niet dat een broeder sterft uit naam van sport.
Sluit je aan en samen zullen we Rome doen beven.
Na Blood and Sand
kreeg Andy Whitfield non-Hodgkin-lymfoom.
Om Andy tijd voor behandeling te geven, kwamen de producers en Steven DeKnight
met een prequel van zes afleveringen.
Spartacus: Gods of the Arena concentreerde zich op het huis van Batiatus,
vijf jaar voor de komst van Spartacus.
Het idee voor de prequel ontstond tijdens een gesprek
met John Hannah.
Hij zei hoezeer hij van de serie had genoten
en als ik hem ooit terug wilde, hoefde ik het maar te vragen.
Er waren enkele dingen die ik wilde uitwerken.
Dit huis zal glorie kennen.
Groter dan mijn vader. Groter dan de goden zelf.
In Gods of the Arena was er een ensemble
en we leerden verschillende personages kennen
voor ze waren zoals we ze al kenden.
Dat vond ik echt een heel leuk proces,
om te luisteren naar de raad van Gannicus.
Er is maar één manier om kampioen te worden.
Niet verliezen.
Toen had ik mijn eerste gevecht tegen Auctus.
Dat gevecht had iets wat meer ging om karakter
dan enkel het zwaardvechten.
Vecht met eer. En als de goden het willen, sterf dan met eer.
Het was geweldig om Oenomaus te spelen, want ik maakte de reis mee
en vond een manier om te tonen dat hij een hart had.
Ik genoot echt van die ontwikkeling.
De scène met Jeff in de oude arena, waar ik hem dood,
was een heel ontroerende scène.
Je bent mijn zoon, Quintus. Ik zal altijd van je houden.
Het was heel leuk om terug te komen.
Voor het publiek gaf het ook veel voldoening.
Het was een kans om iets anders te doen, om het publiek
een diepere ervaring te geven dan in het eerste seizoen.
Gannicus als de rockster was een weg in de serie
die het publiek kon begrijpen.
Ik weet nog dat ik in Gods of the Arena
voor het eerst door de sets liep.
Ik dacht: "Oké, dit is echt heel groots."
De figuranten dreven de actie aan en dat voel je.
We wilden de prequel als een brug gebruiken.
We hebben in de prequel veel dingen opgezet
die een heel grote impact in seizoen 2 zullen hebben.
Na de prequel keerde het verhaal terug naar Spartacus en de opstand.
Andy Whitfield kon door zijn gezondheid niet terugkeren naar de serie.
De producers zochten uitgebreid naar een nieuwe hoofdrolspeler
en castten toen Liam McIntyre als Spartacus.
Ik was nieuw bij de serie, dus het was eng
met al die fantastische personages om me heen.
Ashur.
Ik was heel zelfverzekerd, want ik had enorm hard gewerkt
om ertegen op te kunnen.
Ik wist dat er een enorme verantwoordelijkheid op me rustte.
Vannacht zijn we allemaal goden. En de Romeinen voelen onze wraak.
In Spartacus: Vengeance jagen de Romeinen op een verdeelde opstand.
Ze worstelen om zich te verenigen voor een enkel doel.
Glaber en Spartacus willen wraak
en hun gedeelde verlangen verhoogde de inzet voor de hele serie.
Aflevering 5 van Vengeance was net een finale halverwege het seizoen.
Het was verbazingwekkend
hoe alle personages samenkwamen en de arena brandde.
We maken aan iedere onderdrukte slaaf bekend
dat zelfs de machtige republiek kan bloeden als ze geraakt wordt.
Ik wist nog dat ik na het filmen dacht: "Wow, dat was spannend. Fantastisch."
Mijn favoriete aflevering was 8, want ik genoot ervan om met Viva te werken
en dat was mijn enige echte kans.
Het kind is van jou.
Je liegt.
Was dat maar zo.
Ik vond 't geweldig wat die twee personages in die aflevering meemaakten.
Mijn favoriete verrassingsmoment in Vengeance
is, denk ik,
de eindstrijd tussen Lucretia en Ilithyia. Ik was sprakeloos.
Wat heb je gedaan?
Wat ik altijd al van plan was.
Door jou krijgen we een zoon.
Lucy en Viva deden het geweldig.
Zij namen afscheid van die personages zoals het hoorde.
In de laatste aflevering van Vengeance
moest ongeveer de halve cast sterven.
Hier is Mira, ze is dood. Hier is nog iemand, dood, dood, dood.
Glaber en zijn leger zullen komen.
En als ze er zijn,
zal Vesuvius voorgoed bedekt zijn met het bloed van wraak.
Mira's dood spoorde Spartacus aan om in actie te komen.
Vengeance bracht het gevecht tussen Glaber en Spartacus tot een einde.
Het verhaal was veel verder gegroeid dan we in eerste instantie hadden gedacht.
Dat leidde tot enorme uitdagingen voor de toekomst van de productie.
Toen de serie niet langer over gladiatoren in de arena ging,
maar over een leger dat buiten achter een groep opstandelingen aan zat,
vereiste dat een heel nieuwe kijk op de productie.
Het was een heel leuk proces. Ik heb ervan genoten.
De leden van de cast zijn geweldig.
Dat is de herinnering aan de hele serie,
een fantastische familie die voor elkaar zorgde
en de best mogelijke televisieserie wilde maken.
Alles is veel groter geworden.
We zijn geen jongens meer die in de arena met zwaarden zwaaien.
We zijn mannen die voor echte idealen vechten.
De serie bouwt naar een heel grote climax toe.
Er volgen enkele verrassingen. Het publiek zal sprakeloos zijn.
Wat ik vooral van deze serie heb geleerd,
is het fantastische gevoel om het verhaal van een man te kunnen vertellen
die door zijn wilskracht bijna een hele natie wist te veranderen.
Als een enkel leven niets waard is, dan is iedereen waardeloos.
De naam Spartacus is synoniem aan
het klassieke ideaal van de onderdrukten die terugvechten.
Er is slechts één man nodig om de verandering te beginnen.
Dit seizoen is de strijd om vrijheid een strijd om overleven geworden
tegenover een Romeinse commandant die Spartacus niet had verwacht.
Mis het einde van de reis niet
met het laatste hoofdstuk van de Spartacus-legende.
Spartacus: War of the Damned.
Vertaald door: Maaike van der Heijden
Dutch